Ik had er vroeger drie: broertjes. Drie jongens onder mij, waarvan een tweeling als jongste stel. Dikke mik, die drie jongens, en als meisje viel ik er een beetje buiten. 

Die dikke mik is er nu ook bij deze broertjes: Stan van 7 jaar en Daan van 4 jaar. De een in groep 3; een mijlpaal in je schoolleven, want er gebeurt van alles. Je leert lezen, schrijven, sommen maken en je zit veel langer stil op je stoel in een klas waar je geacht wordt je mond te houden. tenzij je iets gevraagd wordt natuurlijk.

En de jongste is onlangs 4 jaar geworden en dus peuter-af en in het kleutertijdperk terecht gekomen. Als voorbereiding daarop word je geacht zelf je jas aan te kunnen trekken, evenals je schoenen, zodat de juf dat niet voor je hoeft te doen. Ze heeft wel wat anders om handen dan bij 29 kinderen jassen aan te trekken. En dan hebben we het nog niet eens over het fenomeen billen afvegen. Geen juf die zich daaraan gaat wagen, dus dat wordt een klusje wat je als kleuter zelf dient te klaren. Een pittige periode voorafgaand aan de intrede in de basisschool. 

Onlangs bracht Stan zijn schoolrapport mee naar huis. Een rapport waar de juf zeer tevreden over was en dus sloten zijn ouders zich daar onmiddellijk bij aan. De grafiekjes boeiden niet, maar het bemoedigende woordje van de juf en de lijntjes in stijgende vorm waren een duit in het zakje/spaarpotje waard. Het verdriet bij het afscheid in de kleutertijd was allang verleden tijd, maar bracht weer even een déjà vu bij mama teweeg toen Daan naar school ging. De wijze les: snel afscheid nemen en niet meer extra zwaaien werkten prima en Daan is steeds meer een echte kleuter aan het worden. De billen gaan goed, de schoenen zelf aantrekken gaan goed en ook de jas ook gaat prima, middels de jassentruc. En het diploma Rits Vastmaken is inmiddels in de pocket! Zijn tweede diploma, naast het Dappere Heldendiploma, uitgereikt bij de Huisartsenpost na zijn hoofdwond.

Zijn broer Stan was hem al jaren eerder voorgegaan door een hersenschudding en een blauw/groen/paars oog te verkrijgen.

Voorbeeldige jongetjes, vind je ook niet?

Hulpvaardig ook. Zo hielpen ze papa enorm door als verrassing zijn auto eens lekker te wassen. Hij had een goed beurtje nodig en dus kwam de straatbezem eraan te pas. Het is dat ze het schuursponsje niet konden vinden, maar anders.. waren de krassen nog net iets dieper geweest.

En dat de regenpijp los zat kwam Daan binnen vertellen, terwijl papa zat te genieten van een bakje koffie (door Stan gezet). Voor het gemak nam hij de gehele regenpijp even mee naar binnen, zodat papa begreep waar het om ging.

Kleine klusjes in en om het huis, dat is iets waar de broertjes helemaal voor gaan. Timmeren (op tuinverlichting) en helpen met het schoonmaken van de ramen met de tuinslang( oeps, het bovenraam staat open!), kokkerellen, je roept maar iets of ze komen je helpen.

En ondeugend? Nee, dat zijn ze nooit. Dat de snoepjesla bij oma opeens open staat, komt doordat het hard waait. Dat de speelgoedauto's de trap af kletteren komt door Stan (die op dat moment bij judo is???)

Samen hebben ze de grootste lol, vormen ze een broederbond, stoeien ze wat af om hun skills te testen, klimmen en klauteren, vallen ze en staan weer op, kroelen en knokken ze. De een lang en ouder, de ander klein en jonger, maar soms is het vice versa. 

Durft Stan iets niet, dan schuift hij zijn grote, kleine broer wel even naar voren. En dan komt het vanzelf voor elkaar, en dan volgt Stan vanzelf...of bij nader inzien toch maar niet.