Ken je het magazine voor vrouwen die actief zijn in de krachtsport, POWERVROUW?

Een mooi glossy magazine voor vrouwen die hard werken aan hun lijf, zullen we maar zeggen. En ik ben er trots op dat ik daar al een paar jaar voor mag schrijven. Voor het nieuwste magazine heb ik een stukje geschreven over mijn "valpartij" in het voorjaar, de ellende die het bracht, de teleurstelling, de pijn vooral en mijn "opkrabbelmomenten". Momenten ja, want dat waren er een paar. Dat laatste had vooral te maken met mijn ontkenning waar ik in bleef hangen. Steeds maar denken dat het wel over zou gaan, net als de blessures die weleens voorbij kwamen, of de spierpijnen na heftige trainingen. Niks bijzonders, dat ging toch ook over. Net als de lymfeklierkanker, daar kwam ik ook weer bovenop. Wil je de details lezen? Scroll dan even terug, dan kan je alle perikelen lezen.

 

Het artikel in POWERVROUW stopt bij mijn op handen zijnde consult bij de neurochirurg....

 

De neurochirurg die ik bezocht werkt in het Maasstadziekenhuis in Rotterdam. Bij neurochirurg denk je aan een wat oudere man (nooit een vrouw), in een witte jas. Iemand die in zijn vrije tijd golft en veel intellectuele literatuur leest, zoiets toch?

Maar de artsen in het Maasstadziekenhuis worden vast en zeker door een directie, geleid door een vrouw,( kan bijna niet anders) aangenomen, want de mannendokters die ik bezocht heb (ik heb een jaarabonnement in dat ziekenhuis lopen, betaald met mijn eigen risico) zijn stuk voor stuk leuke dokters.

Zo ook deze neurochirurg. Mijn fantasie slaat dan meteen op hol: deze doc met lang haar, in spijkerbroek en sweater, is basgitarist in een rockband, hij komt op een skateboard naar het ZH (vandaar te laat, maar meteen vergeven, hoor), witte jassen draagt hij niet, omdat daar toch maar koffie op gemorst wordt, en is hyperintelligent op een gezellige manier. Geen van deze beweringen hoeft op waarheid gebaseerd te zijn, maar het zou zomaar kunnen.

 

Okee, nu weer even serieus. 

Ik had me al een beetje verdiept in hoe een eventuele operatie aan mijn rug zou verlopen, compleet met het langdurige herstel. Maar ik had toch wel wat belangrijke dingen gemist en dat werd me door deze dokter heel goed uitgelegd. Naïef als ik was , dacht ik gerepareerd te kunnen worden en na de hersteltijd weer als herboren en met een nieuwe rug alles aan te kunnen, zoals ik een jaar geleden ook nog dacht. Maar zo gemakkelijk kwam ik er niet vanaf. Net als toen ik bij de orthopeed (ook zo'n leuke Maasstaddokter) weer langs ging vanwege klachten, waren nu mijn klachten ook op reis. Ik voelde me echt zo'n hypochonder. Waar had ik ook alweer last van? Maar deze dokter wist het nog en hij liet me de MRI beelden zien. Oh ja, dat dus. 

Om een lang verhaal wat korter te maken: de dokter ging niks aan mij verdienen. Ik zou er in ieder geval niet veel mee opschieten als ik wel op zijn tafel kwam te liggen. Een eerdere dokter uit het Maasstadziekenhuis had ooit eens tegen mij gezegd: "Ik opereer graag en ik ben er goed in, maar voor nu is het nog niet nodig." Het ging toen over een ooroperatie, maar deze woorden hadden nu ook gebruikt kunnen worden, zij het dat dit niet bij deze rocker zou hebben gepast. 

 

Dus dat betekent dat ik aangepast ga worden, aan mijn leeftijd (hell, no!) en aan mijn trainingsregime (geen keus, hoor).

Iedere betweter verkondigde het al meermalen: je zult je moeten aanpassen, je wordt ook een daagje ouder, ik heb het je toch gezegd, en meer van dat soort wijsheden die ik als lulkoek bestempelde, maar verdomme nog kloppen ook. 

En ja, aangepaste training helpt, de rem erop, niet denken aan progressie, maar aan overleven zonder pijn te krijgen.

 

Zo... en toen?

God ja, die tien jaar wedstrijdbodybuilding is vorig jaar niet echt aan een afronding toegekomen. En dan begint het bij mij toch weer te kriebelen. Ga ik dan toch deelnemen aan het NK? Op een aangepaste wijze voor mijn gevoel. In mijn hoofd is de beslissing al genomen, maar de uiteindelijke stap van (uitgesteld) registreren durf ik nog niet te maken. Stel dat ik in mijn eigen valkuil val en weer op de bank beland? Niet de bank in de gym, maar die in de woonkamer?

Gelukkig heb ik mijn eigen lieve bodygard/ maatje/hubby Peter, die als een waakhond over mij waakt dat ik niet te zwaar, te gek, of te enthousiast train. Die mij met zijn kennis steunt en tips geeft. En die altijd weer gelijk blijkt te hebben, wanneer ik denk dat ik het heb.

En  ja, ik heb alweer contact met mijn online coach Richard gehad over een schema.

Welke coach bedoel ik? Allemachtig, weet je dat nou nog niet? De man met de onuitputtelijke kennis over krachtsport, voeding, leefstijlen en een heleboel meer. Check even: @bell-coaching.com