Cor en Sjaan, deel 18

Wat vooraf ging. De paspoorten zijn aangevraagd en de voorpret kan beginnen…

Hanneke komt langs om definitief af te spreken voor de vakantie. Als Sjaan de voordeur voor haar open doet, komt Cor ook net aan wandelen. Samen met Hanneke stapt hij binnen.

Hanneke heeft haar laptop mee genomen en vraagt of haar ouders aan de eettafel willen komen zitten. Zo kan zij meteen de gegevens invoeren voor de vakantie. Sjaan is nog niet zover; ze drentelt eerst naar de keuken om de koffie en de koekjes te halen. Zonder koekjes geen koffie, en zonder koffie kan ze zich niet op spannende gebeurtenissen concentreren.

Voor Sjaan de koffie heeft ingeschonken, heeft Cor al twee koekjes weten te verorberen. “Wacht nou toch eens even!”, en Sjaan trekt de koektrommel uit zijn handen. “Laat nou ook eens wat voor Hanneke over!”, bitst ze hem toe.

Hanneke moet er om lachen; zo kent ze haar ouders: mama zorgend en mopperend, papa genietend en relaxed als altijd.

Daarom vindt ze het zo fijn om ze mee te nemen op vakantie.

“Wat kost zo’n vakantie nou eigenlijk?’, wil Sjaan weten.

“Maar mama, ik vraag jullie toch mee? Het kost jullie niets.”, want Hanneke weet dat haar moeder liever drie straten verder boodschappen gaat doen als de melk daar twee centen goedkoper is. En dus zal ze gaan mekkeren dat zo’n vakantie misschien best wat goedkoper kan.

Cor begrijpt zijn dochter vaak al zonder woorden en hij sust Sjaan door haar een blik toe te werpen die zoveel zegt als ”laat het nou maar”.

Terwijl Hanneke de geboortedata van haar ouders en hun volledige namen invult wil ze graag  de burgerservicenummers van haar beide ouders weten. Dit moet Sjaan even opzoeken en Cor neemt de gelegenheid waar om snel nog een volgend koekje in zijn mond te proppen.

“Vrwaar ligt Frenerifff eiventlijk?”, vraagt Cor met een volle mond. “Dat heb ik gezien, Cornelis!”, zegt Sjaan als ze zich omdraait bij de kast.

Hanneke pakt samenzweerderig ook maar een koekje. Als ze haar koekje op heeft, geeft ze haar vader antwoord.

“Tenerife hoort bij Spanje, maar ligt in de oceaan voor de kust van Afrika.”, zegt Hanneke dan. Op dat moment verslikt Cor zich in zijn koekje en moet Hanneke op zijn rug kloppen en Sjaan naar de keuken rennen voor een glas water.

Met een hoofd zo rood, alsof hij te lang in de Spaanse zon heeft gelegen en een piepstemmetje van het vele hoesten, brengt Cor verbaasd uit: ”Gaan we helemaal naar Afrika?”

Zelfs Sjaan wordt nu stil en kijkt haar dochter vragend en met open mond aan. Dit zag zij ook niet aankomen.

“En we hebben een paspoort aangevraagd voor alleen reizen in Europa!”

Wordt vervolgd…