In januari speelde het door mijn hoofd, en overlegde ik met Peter of ik er weer voor zou kunnen gaan.

In februari werd het idee serieuzer, en deelde ik het met Richard en ontving ik een trainingsschema.

In maart ga ik het ingezette proces van voorbereiden delen, en wie het leuk vindt, kan meebeleven.

Want in april ga ik weer meedoen aan het Open Nederlands Kampioenschap van de INBA.

Ik ga dit jaar alleen meedoen aan de Bikiniklasse 60+. Op 68-jarige leeftijd ligt de 50+ klasse te ver buiten mijn bereik. Maar hoe fantastisch is het dat er straks vier dames van 60 jaar en meer op het podium staan! En natuurlijk heb ik al een beetje gekeken wie er straks naast mij staan, en dat is niet mis! Prachtige, sterke, mooie dames (sommige oma's) die in bikini hun lichaam durven tonen.  Alle vier met dezelfde onzekerheden over hun getrainde lichaam, maar toch zo ijdel en trots dat het getoond mag worden, ook wanneer je al boven de 60 bent. En al is het je eerste wedstrijd of je tiende, die onzekerheid heeft elke atleet: jong en oud.

Op elke wedstrijd waar ik aan deel heb genomen was ik de oudste bikinidame, en ik heb altijd gevoeld dat ik een voortrekkersrol moest spelen voor andere dames die dit ook wilden, maar niet durfden. Dat we straks met vier dames staan vind ik dus meer dan leuk, maar ook heel spannend.

Een inspiratiebron, een rolmodel of hoe je het ook wilt noemen, vinden sommige mensen mij. Er zijn mensen die het leuk vinden, geweldig soms, maar er zijn ook mensen die het bespottelijk vinden om "met een ouwe kop en een gespierd lijf" op het podium te staan. Dank je wel voor dat laatste trouwens, want daar zitten wel mijn meeste twijfels: dat lijf en of dat wel gespierd genoeg is. Dat die kop oud is, wist ik al; ik ben het ook, haha. Maar binnenin die kop ben ik nog piepjong, dus wat zou het?

Dus, lieve 60+ meiden, laat je niet afschrikken of ontmoedigen door de minder leuke opmerkingen. Voorlopig staat wij er straks en wij weten hoe hard we hiervoor gewerkt hebben.

Zo en nu even terug naar mijn eigen opsteker. 

Ik heb nooit zo erg getwijfeld aan deelname als nu. En dat is vanwege de "mislukking" van vorig jaar. En wie niet weet wat dit betekent, moet maar even een paar eerdere blogjes lezen. 

De opsteker voor mijzelf zit hem in het feit dat dit nieuwe doel mij weer moed geeft voor de toekomst. De stenose zal blijvend zijn, maar nu ik (eindelijk) de aanpassing heb geaccepteerd, weet ik dat het mogelijk is om lekker te kunnen trainen. En dat gaat nu eenmaal veel fijner wanneer er een doel is waarnaar ik kan trainen.