En ik maar zeggen dat ik mee ga doen aan het NK. Er is geen NK meer, eigenlijk al jaren niet meer met al die Duitse en Franse atleten. En dus is de naam dit jaar definitief veranderd in de Open Dutch Championships. Toegankelijk voor iedereen die zin heeft om in ons land zijn kunnen te laten zien.

En dan gaat het al een beetje lijken op een Wereldkampioenschap, want als ze zelfs de oceaan oversteken , de Noordzee oversteken, kilometers met de auto afleggen vanuit Frankrijk, Belgie en Duitsland, dan heeft het al een beetje de allure van een WK.

En van sporthal in Voorthuizen naar een heus theater in Ede was ook een hele verbetering. Werd het voor mij daardoor spannender? Nee, eigenlijk helemaal niet; het was gewoon weer thuiskomen.  

Ik was er weken geleden al klaar voor en dan komt het gevoel altijd opzetten van laat het nu maar gebeuren/ het wordt hoog tijd/het kan maar gebeurd zijn/ ik ben er wel klaar mee. 

Mijn grote regelaar: tanning afspreken, hotel boeken, en wat wel niet meer, had er best zin in. Een nieuw gadget: 360 graden soort van GO-PRO had zijn volledige aandacht. Hier zou hij leuke beelden mee kunnen maken. In het gebruik viel dat nog vies tegen, maar oefening zal best ooit kunst baren. Omdat zelf foto's maken ten tijde van het optreden op het podium verboden is en enkel aan de Hongaarse fotograaf beloofd is, vond hij dat er dan toch op zijn minst een afspraak met de fotograaf moest komen voor stagefoto's.

Voor mij hoefde dat niet eens; het kwam toch steeds op hetzelfde neer. Ik had zelfs dezelfde bikini, dezelfde hakken, en hetzelfde haar. Een paar rimpels meer, wat extra putten in mijn kont, andere nagellak, wat geen hond zou opvallen, maar wel megawimpers om nog een beetje op te vallen. Maar ook die waren niet nieuw en plakten nog lekker stevig van de vorige keer.

Maar de schat verraste mij met een film, waarbij , als dat zou lukken, een videograaf de hele dag achter je aan loopt te draven om van alles een shotje te maken. De stagefotoserie, én een fotoshoot met de fotograaf himself. Oh, my god, dacht ik, dit ga je me toch niet aandoen allemaal. Me op de wedstrijd focussen is al erg genoeg zolang ik nog zo loop te klunzen met die poseerroutine die ik iets anders wilde doen. 

Naast dit hele gebeuren is er altijd nog de "eigen fotoshoot", de leukste, met eigenlijk altijd de mooiste foto's, gemaakt door mijn eigen lieverd, die precies weet hoe hij mij het beste op de plaat moet krijgen.

Een voorproefje om mij weer wat zelfvertrouwen te geven over mijn shape werd op de hotelkamer vastgelegd. Okee, dit maakte me wel weer blij. Hoppa dan maar!

Zelfs de bilpartij kon ermee door. 

En met een bruin kleurtje leek alles meteen veel beter. De shoot in de hoteltuin leverde ook mooie plaatjes op. Ook de coach werd er blij van, zoals je ziet. En dus kon ik met wat meer zin in nóg meer foto's aan de slag bij Zolt, de vriendelijke fotograaf uit Hongarije.

Daarna begon het lange wachten, en nog langer wachten vanwege een flinke uitloop van meer dan een uur. Maar de vele onderbrekingen hielpen de tijd door te komen. De overige leden van Team Bell waren neergestreken op het slaapfeestje backstage en af en toe nam ik een kijkje daar. Coach Richard en coach Jordy waren de hele lange dag aanwezig om iedereen bij te staan en met elkaar en al die andere , inmiddels bekende atleten van overal vandaan kon ik een praatje maken. Toch tijd zat.

En toen was eindelijk het podiummoment daar.

Ik poseerde vreselijk slecht; bijna net zo slecht als in Florence, toen ik een sprintje trok van links naar rechts, een pirouette draaide en uiteindelijk blij was dat ik die snikhete zaal uit kon vluchten naar buiten. Waar het overigens ook zo'n 38 graden was.

De sprint was nu minder in recordtijd, maar alles was heel slordig uitgevoerd. Buiten dat vond ik de belichtng vreselijk, en dat geeft me een beetje een angstig gevoel voor de komende foto's van het optreden. In dat opzicht mis ik Frans Beljaards heel erg; hij maakte zeer vrouwvriendelijke foto's( d.w.z. heerlijk zacht) , net als mij Peet dat kan.

Tja, en dan is het hier nu op zijn plaats dat ik wat mensen ga benoemen om te bedanken.

Ten eerste natuurlijk mijn eigen Peter, mijn grootste motivator en supporter, mijn regelaar ( zodat mijn hoofd een beetje opgeruimd blijft), de snapper ( hij weet wat erbij komt kijken) de gelover ( hij blijft steeds maar zeggen dat het me gaat lukken als ik zelf twijfel) mijn fotograaf en verder natuurlijk nog veel meer wat ik nu maar niet ga benoemen, anders wordt het verhaal te lang. Mijn steun en toeverlaat in alles.

Ik moet Sandra hartelijk bedanken dat ze mij nog heeft toegevoegd aan de grote groep deelnemers, al lang nadat de inschrijvingsdatum was verstreken.

En ja, dan is daar de tweede man, die in 2019 door Peter erbij is geroepen, omdat deze eigenwijze meid niet alles klakkeloos van haar eigen hubby aannam, maar dat misschien wel van een coach die niet bij ons in huis woont: Richard dus. Sinds jaar en dag degene die mij elke prep bijstond en die altijd positief bleef over mijn shape, die mij minstens zoveel in mijn ondergoed heeft gezien als de coach bij mij thuis om de veranderingen bij te kunnen sturen. De coach die vriend werd door de jaren heen, de coach waarmee ik kon "theeleuten", zoals mijn dochter het noemde.

Mijn familie die niet meer opkijkt als ik op een feestje niet deelneem aan de maaltijd, maar mijn eigen bakje leegeet. En er gaandeweg steeds meer waardering voor op is gaan brengen: de sport an sich en het optreden in binnen-en buitenland.

Mijn fans in binnen- en buitenland over de hele wereld. Hoe leuk is instagram dan toch! Kaarten, bloemen, presentjes, en allerlei lieve berichtjes. Berichtjes waar ik trots op ben, zoals : door jouw ben ik gaan sporten, jij bent een inspiratie voor mij, ik wil dit ook heel graag, wat knap wat je doet enzovoort.

En dan de mede-atleten uit Nederland en de rest van de wereld. We kennen elkaar van wedstrijden en supporten elkaar; we weten hoe het voelt om zwaar te trainen, te dieëten, om vol te houden, om te pieken op het goede moment, om je lichaam te zien veranderen naar een wedstrijd en ook weer daarna.

Dank, dank, dank aan iedereen!

En misschien tot gauw!