Mijn batterij is weer vol; ik kan er weer even tegenaan. Mijn geestelijke batterij bedoel ik, over die lichamelijke batterij moet je bij mijn fitness-blogjes zijn. 

We zijn terug uit Griekenland, waar we op bezoek waren voor Lily's tweede verjaardag, om de zwangere Anouk te bewonderen, om Alex te zien, en om met Pita te wandelen. Een korte opsomming van de redenen, maar het omhelst natuurlijk veel meer. Heel veel liefde, gezelligheid en vrolijkheid. Zo fijn om weer dichtbij elkaar te zijn.

De verjaardag van Lily was een feest. Ditmaal thuis, maar met net zoveel aandacht gevierd als haar eerste uitbundige verjaardagsfeest. Niet met "een blokje kaas en een borrelnootje", zoals Anouk kan schamperen over Nederlandse verjaardagen, maar met een uitgebreide Griekse maaltijd voor alle gasten. 

Toen wij arriveerden zat de woonkamer vol met gasten, met in het midden de tweejarige Lily, onverstoorbaar knabbelend aan een souvlaki. En onverstoorbaar wilde ze blijven tijdens het zingen van Griekse en Nederlandse verjaardagsliedjes. Het uitblazen van de kaarsjes had ze in de donkere winterperiode in NL al vele malen geoefend, maar nu, met zoveel ogen op haar gericht, was ze vergeten hoe dat ook al weer moest. Laat mij nu maar, leek ze te denken, ik weet heus wel hoe ik een kaarsje uit moet blazen, maar doen jullie dat nu lekker zelf maar met al die bombarie.

Haar wagenpark was met het jarig-zijn flink uitgebreid. Een tweede driewieler, een step en een heuse quad. Het keukentje, wat opa nog in elkaar mocht zetten was een hit, maar een tweede keukentje voor de jarige was iets teveel "groot cadeau". Als je bedenkt dat er straks weer een babybox in de kamer komt te staan en in Lily's kamer een tweede (waarschijnlijk nutteloos) babyledikantje, dan is het huis wel behoorlijk vol aan het raken. De dubbele cadeautjes konden gelukkig geruild worden.

We hebben Lily gezien toen ze hier in de winter was en nu in het voorjaar , slechts een paar maanden later, is er al zoveel veranderd. Ze kletst de hele dag, in het Grieks en in het Nederlands. Nog geen hele zinnen, maar alles wordt vier of vijf keer herhaald en elke dag worden er nieuwe woordjes toegevoegd.

Lily is nog steeds de vrolijkheid zelve, met de humor van een volwassenen (gieren van de lach als iets fout gaat, gieren van de lach om een gekke bek, gieren van de lach als ze botst met haar quad, gieren van de lach om haar schuimkapsel bij het haren wassen, gieren van de lach als Pita bijna een stok op haar kop gegooid krijgt, enzovoorts, enzovoorts). Met eigen initiatief  (in de ochtend op het aanrecht klimmen en Pita voorzien van hondensnoepjes, die natuurlijk gretig weggewerkt werden voor ze beiden gesnapt werden). Met behulpzaamheid (telefoon aanreiken zodat je samen naar filmpjes van Lily en Pita kan kijken; ze weet inmiddels dat YouTube niet meer getolereerd wordt zonder goedkeuring). Met volharding (genoeg=genoeg, en dat geldt voor eten, maar ook voor alles waar ze geen zin meer in heeft, nee is dus nee!). Met zelfstandigheid (zelf doen, zelf kiezen, zelf eten, zelf schrijven, zelf klimmen, zelf Pita uitlaten). Met haar lieflijkheid (tegen je aan hangen en kroelen, kusjes geven aan de baby in mama's buik, kusjes geven aan de babypop, kroelen met Pita, handkusjes toewerpen en uitbundig blijven zwaaien tot je uit het zicht bent........)

We zijn nu even uit het zicht..... maar binnenkort gaan we de batterij weer opladen. 

Mama is dan blij dat ze van haar dikke buik verlost is, papa krijgt het dubbeldruk, maar draait zijn hand niet om voor een luierverschoning extra of een uurtje minder slaap per nacht (haha) en Lily moet straks misschien het extra grote bed van papa en mama delen met haar babybroertje. Of gaat haar kleine broertje haar straks laten zien hoe grote zus gewoon in haar eigen bedje de nacht kan doorbrengen?

Dat zou toch echt het allermooiste kraamcadeau ooit zijn.