Over de guppies hier in NL is al veel geschreven, maar over dat kleine poppetje in Griekenland veel te weinig. En dat is niet omdat er niks te melden valt: eerder omdat er zoveel gebeurt dat het niet bij te houden is.

Lily viel al meteen op toen ze voor het eerst bij de kinderarts op controle kwam. "Een alert en slim kindje.", zei hij , in het Grieks dan.

En wat een ervaren arts, want wat hij meteen al zag, is waar. Al vanaf haar babytijd reageerde zij heel sterk op anderen, en dan op een zo'n innemende manier dat iedereen meteen voor dat lachende, vriendelijk, bruinogige meisje viel. Samen met de reactie die ze aan iedereen gaf in de vorm van wuiven, een kushand of in ieder geval een lach na oogcontact, werd en is ze het vriendinnetje van iedereen.

Lily, een meisje met meisjeshandjes; zo fijngebouwd en al van heel jongsafaan met een zuivere fijne motoriek, waar veel volwassenen nog een puntje aan kunnen zuigen. Pluisjes en kruimeltjes ontglipten niet aan haar oog en raapte ze met duim en wijsvinger op om de pluisjes in de prullenbak te gooien en de kruimeltjes voor haar grote vriendin Pita af te geven. Pita, echter, zag hele koekjes ook weleens voor een krummel aan, en dat werd dan eerst met "OH, oh!!!" door Lily bestraft, maar kom, Pita is haar bestie, dus ook weer niet zo erg. De dingen die Lily express/per ongeluk, vanwege geen honger/vies op de grond liet vallen werden keurig weggewerkt door Pita, voor papa of mama het door hadden. 

Lily, het meisje van papa, met papa als haar grote voorbeeld. Pootje over staan of zitten, papa als luierpolitie/verschoningskampioen/billenwasser/speelkameraad. En Lily, het meisje-meisje van mama, met haar (nep-) make upjes, damestasjes, paardenliefde, voorkeur voor pizza.