Daan is vier jaar oud en vrij klein voor zijn leeftijd. Zijn broer Stan van zeven daarentegen is juist lang voor zijn leeftijd. Dus wanneer je de beide broers naast elkaar ziet, lijkt het leeftijdsverschil groter dan het in werkelijkheid is.

Maar.....wanneer je dat kleine broertje ziet bewegen en geen perspectief zou zien qua grootte of lengte, dan zou je hem ouder inschatten. En dan heb ik het over bewegen, want dat smoeltje verraadt meteen zijn werkelijke leeftijd, die van een jongste kleuter. Zijn donkere ogen kunnen je indringend aankijken, zonder opdringend te zijn. Zijn kastanjebruine steile haren laten zich alleen met een sterke gel in een stoere coupe vormen, maar zonder gel des te grappiger wanneer ze meebewegen als hij voorbij komt rennen.

Daan is schuchter, verlegen, snel ontmoedigd, verontwaardigd, maar ook ondeugend, aandoenlijk, verleidelijk en vrolijk.

Maar wat al heel jong aan dit kereltje opviel, waren zijn sterke motorische vaardigheden. Wanneer hij als tweejarige een bal voor zijn voeten kreeg , wist hij hem op handige wijze te bespelen, ermee weg te rennen en hoog op te schieten. Om aan deze motorische vaardigheden tegemoet te komen, deed zijn mama hem op Nijntje Peutergym. En denk nou niet dat dat door een clubje kindvriendelijke tantes als vrijwilligerswerk werd aangeboden, nee, Nijntje Peutergym is een officieel gebeuren voor peuters waarbij het klimmen klauteren , behendigheid en vooral plezier in bewegen voorop staat en ook nog eens aan het eind van de rit wordt afgesloten met een officieel Nijntje Peutergymdiploma. Wat Daan uiteraard met gemak behaald heeft.

En hoe kom ik hier nu opeens op om er iets over te schrijven?

Onze vier kleinkinderen in NL, (Lily in Griekenland kon gisteren helaas niet komen logeren), waren te gast. Voor een middag, een avond, een nacht en een ochtend en een halve middag. Ik benoem het even apart, want op elk moment van de vierentwintig uur kan wel iets gemeld worden. Van pizza bakken, beddenindeling, tot laat giebelen, tot vroegtijdig opstaan, tot uitgebreid ontbijten, badderen, sjoelen, schommelen, tekenen, knikkeren, voetballen, tennisen, pannenkoeken eten en elkaar uitgebreid uitzwaaien.

Bij alle activiteiten was het zo ontzettend fijn dat ze elkaar hadden. En ook nog eens in een even aantal; groepjes van twee die elkaar bezig hielden. Tot Max , de oudste van het kwartet, op het idee kwam om even te buurten bij onze buurjongen. En toen ontstond er een oneven aantal. En iedereen weet dat oneven aantallen altijd gedonder geven. Er is er dan vaak een die zich buitengesloten voelt.

Bij het voorgaande even aantal hoefden opa en oma alleen alleen maar even een blik te werpen op een tekening, een paar sjoelstenen mee te verplaatsen, maar tennissen (badminton eigenlijk) in je eentje, dat wordt lastiger.

Daan:" Oma, zullen wij tennissen?" De gedachte om honderd keer een shuttle van de grond te moeten rapen, omdat de kwaliteit van het spel niet gelijkwaardig zou zijn, moest ik snel verwerpen toen ik die vragende blik zag en het lieve stemmetje wat erbij paste.

"Natuurlijk doen we dat." En nou komt het.

Een blauwe maandag heb ik in mijn vroegere leven op badminton gezeten. Ik ben ermee gestopt, omdat de wachttijden tussen de sets me te lang duurden, niet omdat ik het spel niet beheerste, maar tijdens het spel met Daan bedacht ik dat ik toen had moeten doorzetten.

Dit kleine ventje van vier serveerde als een volleerde speler van de plaatselijke badmintonvereniging, pareerde mijn onbeholpen slagen en hield ook nog eens de telling bij: "Six-seven, oma!" en als ik geen klap teug kon slaan: "Oh, nu een punt eraf, vijf! "

Wanneer ik de shuttle meermaals in de struiken sloeg, ging hij ze door de aarde baggerend wel even halen, want:" Ik heb hele goeie schoenen aan!" Ik denk dat ik dat maar als mijn grote verontschuldiging voor mijn waardeloze spel aanhou, maar eigenlijk moet ik gewoon bekennen dat Daan gewoon veel beter badminton speelt dan zijn oma.