Het is juni 2026.

Ik heb een nieuw trainingsschema ontvangen. Na het vluchtig bekeken te hebben, dacht ik even dat mijn coach dacht dat ik weer volledig inzetbaar zou zijn in de gym. Met oefeningen waar ik vroeger met overgave aan begon, maar nu met angst en beven tegemoet zie.

Ik had aangekondigd dat ik weer in de sportschool zou gaan trainen, na maanden in mijn sporthonk thuis bezig te zijn geweest. Bezig om van alles uit te proberen wat lukt zonder klachten.

Voor wie achter loopt in de berichtgeving: ik heb een stenose in mijn lage rug waardoor vorig jaar een zenuw heeeeel vervelend ging doen, omdat hij knel zat. Afijn, om een lang verhaal kort te maken; het gaat nu beter, maar ik moest veel aanpassingen doen en heel goed op signalen blijven letten.

Het nieuwe schema dus, met veel oefeningen die ik deed en nu ook weer kan doen, en met oefeningen die ik deed, maar waarbij ik me nu sterk afvraag wat het effect op de zenuw zal zijn. Gaat hij weer protesteren of houdt hij zich koest?

Vol goede moed en nieuwe motivatie ben ik begonnen. Eerst weer even testen zonder gewicht en daarna met een gewicht waar mijn kleinkinderen om lachen, zo licht. Maar we gaan niet meer aan ego-training doen; gewichten die ik hanteerde zijn niet meer belangrijk. Wat belangrijk is, is heel blijven. En dus is de aanpak nu bij bepaalde oefeningen veranderd ten opzichte van vroeger hoe ik ze uitvoerde. Spieractivatie is nu het sleutelwoord, en dat kan ook met lichte gewichten. Ik moet er nog aan wennen moet ik zeggen.

Waar bij mij Progressive Overload stond voor het met kleine stapjes verhogen van het gewicht wat je verplaatste, staat het nu voor een andere manier van uitvoeren waarbij de betreffende spier onder spanning blijft staan.

De eerste dag was meteen een benendag, HOPPA!, met een hipthrust en een romanian dead lift. Twee oefeningen die ik al uit mijn werklijst geschrapt had. Met veel bedenkingen vooraf heb ik ze uitgevoerd, en het ging probleemloos. Ja, hè, hè, superlicht gewicht, dat was een eitje. Maar aan het einde van de dag al, bleek het eitje gebarsten, want een zeurgevoel stak op.

Zitten was vervelend, daar gaan we, dacht ik.

Maar lopen ging goed, liggen ook, en slapen zelfs ook. En dat zonder een enkele pijnstillende pil. De volgende dag zou een trainingsdag voor het bovenkantje zijn, maar ik heb een rustdag ingelast. En nu maar hopen dat dit genoeg herstel geeft voor de volgende sessie.

Bulkseizoen

Officieel startte in mei mijn bulkperiode. De dag voor de wedstrijddag, op 24 april, woog ik 49,2 kg. Na de wedstrijd vertrokken we naar Griekenland. Daar waar veel en lekker eten is, en geen weegschaal om iets van voedsel af te wegen en zeker geen weegschaal om zelf op te gaan staan. Loslaten dus. Nou ja, na maanden preppen is dat best lastig, maar weer terug in NL gaf de weegschaal (toch benieuwd natuurlijk) 51,4kg aan. In twee weken tijd zo'n 2kg erbij is niet gek, want het is vooral veel vocht wat je bij je houdt.

Vanaf dat moment ga ik verder naar een  normaal vetpercentage en lichaamsgewicht. Want laten we eerlijk zijn, wedstrijdatleten zijn gewoon mager, mooi gezegd LEAN, maar gewoon vermagerd, waardoor je spieren gaat zien die eerst onder een laagje vet verstopt zaten. Van mager naar weer normaal gaat het best in een langzaam tempo, en dat noemen we dan reverse dieting.

Ik doe dat net als in een prep met behulp van de voedingsapp en de keukenweegschaal, want hierom: ik zit nu op 50,6kg. Altijd een giller mijn bulk, maar zoals ik al zei, langzaam is gewoon prima. Zeker voor mij. Nog geen kilo na de wedstrijd is niet bepaald een verhoging, al zie ik wel dat ik wat meer gevuld raak, en dan op de plek die we allemaal heel vervelend vinden: op mijn buik.

Mijn taille is van 61cm naar 63cm gegroeid, maar als ik niet weeg en op mijn voeding let ben ik zo weer terug op wedstrijdcijfers.