Wanneer wij aankomen op Zakynthos loopt Anouk nog vrolijk rond met een bolle buik vol baby. Nou ja, vrolijk, ze is het goed zat. En dat komt mede doordat we allemaal dachten en zij vooral hoopte dat de kleine man zich al ver voor de uitgerekende datum zou aankondigen.

Bij elk consult bij de gynaecoloog was er het verhaal van de 2 cm. Twee centimeter ontsluiting welteverstaan en voorweeën. Uit eigen ervaring weet ik dat dit nog weken kan duren eer er een baby op de wereld is.( Yvonne kwam 4 weken na de eerste weeën en zelfde verhaal: 2 cm)

Thuis in Nederland werd er al wild gespeculeerd over de naam.

We wisten, het begint met een M. Matthias? Midas? Myles? Matteo?Matias? Marcus? Marcos? Mylos? Midazolan? Manos? Mylonas? Wisten wij veel dat sommige namen in het Grieks appel. hand of de naam van een meubelzaak zijn. En wisten wij veel dat de nieuw gekochte boot van Blu al de naam van de baby heeft. De eerste boot met een jongensnaam trouwens. En wisten wij veel dat die boot al met naam en al op de website van Blu te zien is. En wisten wij veel dat de hele vriendenkring van Alex al op de hoogte van de naam van zijn nog ongeboren zoon is. En wisten wij veel dat Lily ook al wist hoe haar toekomstige broertje heet. Het geheim bleef nog even geheim als we navraag bij haar deden, want ze had het gewoon over "baby".

Wij arriveerden dus nog voor er sprake van een bevalling was geweest. Gelukkig, we waren op tijd. Anouk en Alex vonden 28 juni wel een mooie datum; dan zou het een cadeautje voor Alex' moeder worden. Een kleinzoon voor haar zestigste verjaardag. Maar nee, dat werd het niet.

Dan maar gokken op 1 juli? De uitgerekende datum. Lily op 1 mei, haar broertje op 1 juli. Maar nee, dat werd het ook niet. Bupsen op een grote skippybal mocht niet baten, wandelen mocht niet baten. De voorweeën en de 2 cm bleven.... 

Maarrr... toen kwam er toch verandering in de status quo, want Anouk vroeg of wij bij hun in huis konden komen slapen. Het ging nu serieuzer worden en Lily kon natuurlijk niet alleen thuis blijven als papa en mama naar het ziekenhuis zouden gaan.

Dat werd een uitdaging voor ons, wetende dat Lily niet de makkelijkste is met slapen. 

Rond middernacht stapte er een klein meisje haar bed uit, in de wetenschap dat ze bij papa en mama in bed de nacht verder kon doorbrengen. De verrassing was groot toen niet mama, maar oma op mama's plekje in bed lag. Ik heb lily zich nog nooit zo ongemakkelijk gezien. Ze had geen idee hoe ze zich een houding moest geven. 

Ondertussen gebeurde er in het ziekenhuis spannende dingen. De bevalling vorderde zo snel dat de gynaecoloog aangesneld kwam en met de hele begeleiding( verloskundige, assistente en papa Alex) naar de verloskamer van het ziekenhuis renden. Anouk, met persweeën in de rolstoel, voortduwend. En daar aangekomen moest Alex de steun verder overlaten aan het verloskundig team.  Hoe jammer, maar gewoon gebruikelijk in Griekenland. Vaders mogen niet bij de geboorte van hun kind aanwezig zijn.

Op 2 juli om zeven minuten over vier is Mateo geboren! Zich niks aantrekkend van leuke data, cadeautjes voor oma, of eerder zoals mama liever gewild had. 

Een prachtbaby die  zich meteen vacuum zoog aan de borst en dronk alsof hij dit al maanden gewend was. En daarna in een heerlijke slaap viel tot hij weer voor de volgende voeding gewekt werd.

Lily mocht eigenlijk niet op bezoek komen in het ziekenhuis, maar op de gang mocht ze toch even haar kleine broertje komen bewonderen. Wat een bijzondere dagen! Opa en oma uit NL op bezoek, een soort versie van Roodkapje in huis, een echte baby in papa's armen( niet bruin, zoals haar pop, maar net zo onbeweeglijk eigenlijk), mama die niet mee naar huis kwam, en toen ze na twee dagen wel thuiskwam bracht ze die baby mee, die nu steeds naast mama's kant van het bed in een bedje slaapt. En melk drinkt uit mama's borst. De herinnering aan haar eigen lange moedermelkvoorziening kwam niet boven. Dit hoorde gewoon nu bij "baby-teo".