Horen, zien en zwijgen
Horen
Over die oren van mij moeten we even terug gaan naar mijn jeugd. De tijd waarin ik oorontstekingen had, en zo doof was op sommige momenten dat het leek of iedereen een mimespel speelde.
Het ging daarna een tijdje goed. Tot ik in de jaren negentig van de vorige eeuw (oef, dat klinkt prehistorisch) weer oorproblemen kreeg. Trommelvliezen die bol stonden en doorgeprikt moesten worden om de pijn te verlichten. Buisjes die geplaatst werden, en waarvan de plaatselijke verdoving vele male erger leek dan de kwaal. Tot de arts een operatie noodzakelijk vond. Gaatje in het trommelvlies werd gedicht, gehoorgang groter gemaakt en een ontsteking van het bot geschrapt. De Jip-en-Janneke uitleg van de KNO arts van destijds. Geen water meer in je oor! was zijn waarschuwing, dus zwemmen was niet echt leuk meer. Alsof ik mijn kapsel in model wilde houden zwom ik met mijn koppie hoog boven water.
Jaren ging het weer goed, tot ik weer met een oorontsteking te maken kreeg. Mijn (nieuwe) KNO arts, nu in het Maasstadziekenhuis, constateerde een cholesteotoom. Klonk bijzonder vond ik, zag er bizar uit vond hij. Moest geopereerd worden vond hij. Okee, zei ik. Maar het was nog niet meteen nodig. Okee, zei ik. Niet meteen werd een aantal jaren.
Een gehoortoestel bleek nodig. De auditiën zei dat mijn cholesteatoom geopereerd moet worden. Okee, zei ik. Maar wie gaat dat bepalen? Ik in ieder geval niet.
Nu is het zover, uitstel is er niet meer. Een operatie is nodig. Mijn nieuwe (weer een andere) KNO arts legde mij uit dat mijn eerste operatie al een cholesteatoomoperatie was. Wist ik veel toen. En nu weet ik pas echt wat het inhoudt. Dank je wel voor deze uitleg!
De datum is nog niet bekend. Zie ik er tegenop? Neuh, niet echt. Wel dat ik weer weken niet kan trainen en de boel weer voorzichtig moet gaan opbouwen, alweer.
Zien
Die ogen van mij, dat is ook een heel verhaal. Van heel dichtbij als kind voor de tv zitten en een bril krijgen, tot lenzen en een leesbril ernaast, tot het op de valreep mijn ogen laten laseren. Op de valreep van 59 jaar, want na je 60e beginnen oogartsen er niet meer aan. Een oog gelaserd voor het lezen, en een oog gelaserd voor het kijken in de verte. Bijzonder hoe je hersenen dit telkens corrigeren van ver naar dichtbij en van het ene oog naar het andere. Toen ik dit wilde laten doen schreef ik een post met als titel: De beer is los! Met de vraag hierbij of ik nu nog meer aanpassingen ging laten doen ter verfraaiing of verbetering van mijn lichaam. Zelfspot met een knipoog.
Want voor mij geen borstvergroting, haarextentions, buikwandcorrectie, bilimplantaten, geen botox of een nosejob. Ik ben zoals ik ben, vond ik.
Maar jongens, wat is er met deze naturel aan de hand?
Ooit zei ik, dat als ik het nodig vond, een ooglidcorrectie zou laten doen. Wanneer ik er droeviger uit ga zien dan dat ik ben. De rimpel boven mijn neus zorgt al voor een onnodige frons, helaas, en nu met mijn hangende oogleden komen daar de rimpels in mijn voorhoofd bij, vanwege het optrekken van mijn wenkbrauwen om een open blik te hebben.
Dus jaaaaaaa, een ooglidcorrectie! De beer is los!
Zie ik er tegenop? Neuh, wel tegen het make uploos zijn voor de komende weken. En voorlopig even niet trainen natuurlijk, alweer niet. En dit doe ik mijzelf nog aan ook, want noodzakelijk is het niet.
Zwijgen
Waarom hou ik hier mijn mond niet gewoon over? Misschien omdat ik een flapuit ben? Omdat ik eerlijk wil zijn hierover? Of omdat mensen opeens een een verandering zien. Ik hoop natuurlijk een positieve verandering. Ik ook natuurlijk. Ik hoop alleen niet te veel, want ik wil wel hetzelfde koppie houden, maar dan met iets minder kleine oogjes. Eens kijken wat plastisch kunstenaar Dr. Jaquet hiervan kan brouwen. Ik heb er veel vertrouwen in dat hij het mooi kan maken, want we hebben al genoeg Marijke Helwegens rondlopen .