Ze hebben mijn kamertje opgepimpt met bloemetjes op de muur, een vrolijke slinger langs mijn bed en naast mijn bed een leuk keukentje. Met ze bedoel ik eigenlijk mijn mama, maar "ze" had de volledige instemming van papa, omdat de bedoeling klip en klaar was. Namelijk het zo superaantrekkelijk mogelijk maken van mijn kamertje, zodat ik er nu wel de héle nacht in zou willen verblijven.

Ik had zelfs een eigen airco met afstandbediening. En daarmee werd de broeiende warmte verdreven die mij 's nachts uit mijn slaap zou houden, oordeelden papa en mama. En het werd, ook al was de zon nog niet onder, al nacht gemaakt door geen streepje licht door te laten. Een kunstmatige nachtsituatie zodat ik lekker door zou blijven slapen, als ik tenminste in slaap zou zijn gevallen. Papa en mama hielden vanaf dat moment een radio-en tv stilte in acht, niet van twee minuten, nee van een hele avond. 

Doodse stilte, koele kamer met prachtige spullen en versiersels waar ik toch geen bal van zag. En als ik wakker werd, schrok ik me een ongeluk en dacht ik eerst dat ik mijn gehoor en zicht kwijt was. Dat gaf paniek, wat denk je! Doof en blind in een mooie kamer, oeff.

Toen ik later doorkreeg dat het gewoon stil in huis en donker op mijn kamertje was, trippelde ik gewoon naar de slaapkamer van papa en mama, waar ik lekker bij hun in bed verder sliep. Goed voor elkaar, dacht ík. Mislukt, dacht mama.

"Oma!", en mama begreep dat ik oma wilde bellen. Dat was leuk voor even, maar mama's telefoon vasthouden was veel leuker. Op knopjes drukken, oma op pauze zetten, haar naar ons plafond laten staren; het maakte niet uit, als ik die telefoon maar had.

Toen mama er moe van werd en haar telefoon terug wilde, liep ik ermee weg, want kom op, dit was leuker dan een boekje of puzzel, hoor. "Baasje! ", riep mama dan en pakte haar telefoon dan van mij af. Ik zette het op een krijsen en dat hielp, want ik kreeg kort daarna een eigen telefoon. Superblij en trots was ik! Mijn telefoon, mijn eigen mobiel, wow! Ik sleepte hem overal mee naartoe en ik sliep er zelfs mee. Tot ik naar het bed van papa en mama liep natuurlijk.

Maar mijn telefoon bleef overdag net zo donker als mijn kamertje in de nacht en bleef net zo stil als het was in huis als ik moest slapen. Ik werd gewoon genept!

En dat neppen flikten ze ook toen ik blij gemaakt werd met "Olalos", het Griekse woord voor Nederlandse XXL hagelslag. Oma stuurde weleens een pak op en dan kreeg ik er wat van op mijn cracker of knackebrood.

Ik genoot van een knackebroodje met Olalos, superlekker, en tijdens videobellen met opa in NL liet hij even zien wat hij op zijn brood had zitten: ook XXL hagelslag! Maar niet vijf korrels, zoals ik op mijn knackebrood, nee, de hele boterham was ruim bezaaid met Olalos! 

Hier trapte ik dus niet meer in. Ik nam geen hap meer! Basta! En sinds die tijd stel ik wat meer eisen en bepaal ik het tegenwoordig wat meer zelf.

"Lily wil je yoghurt?" Ja, doe maar, denk ik, maar ik krijg je. Komt mama met yoghurt, dan eis ik pap. Komt de pap, dan weiger ik elke hap.

"Lily, wil je een boterham?"  Ja, doe maar. En dan wil ik rijst! Ha!  Komt de rijst, dan vertik ik te eten.

Tekenen op papier? Op mijn benen is veel leuker, misschien ook de witte muur eens proberen de volgende keer.

Mama noemt mij een baasje, en dat is precies wat ik graag wil zijn.