Een verre liefde
Liefde op het eerste gezicht, het bestaat!
Ik ben verliefd. Voor de zoveelste keer. Op de liefste lach, de liefste ogen, het liefste stemgeluid... op Mateo!
Maar ik ben meteen ook jaloers, nou ja een beetje. Want die lieve lach, die lieve ogen, dat lieve stemgeluid is niet aan mij gericht. Maar dat maakt niet uit, ik geniet er met volle tuigen van mee. Ik ben ook geen partij, nog niet, dat komt pas over een jaar of wat. De wederzijdse verliefde blik is voor Mateo en zijn mama. En hoe kan het ook anders. Mateo had het negen maanden prima naar zijn zin en ook daarna verliep alles gesmeerd: zijn eten op tijd geserveerd, relaxen wanneer het hem uitkwam, kroelen met zus Lily, de allerliefste zus die hij zich kan wensen, en kroelen met mama, kroelen en badderen met papa. Het kon en kan niet op. En dan krijg je natuurlijk als beloning het allerliefste lachje.
En al is het niet aan mij gericht, ik smelt wel helemaal als ik dit zie. En nog eens zie en nog eens en nog eens... Want deze nieuwe liefde woont zo ver weg dat ik het moet stellen met een foto of filmpje of een videochat. Maar dat heeft wel weer het voordeel dat ik de foto's en video's eindeloos op repeat kan zetten.
Ik zag ook dat mijn nieuwe liefde en ik dezelfde passie delen. Nu al. Want deze kleine krachtpatser van zeven weken oud drukt zich nu al op. Maar ja, met die hoge dosis proteine en de vele uren slaap wil dat wel.
We gaan elkaar weer ontmoeten, maar dat duurt nog een poosje. Ook dat is niet erg, want ik weet, jij wordt alleen maar leuker, en daar heb ik wel geduld voor over. Dus tot die tijd zwijmel ik bij de foto's en video's, heerlijk!